Όπως έχουμε αναφέρει ήδη σε προγενέστερη ανάρτησή μας, με τα ασφαλιστικά μέτρα παρέχεται  στον δανειολήπτη η δυνατότητα να απαλλαγεί από το άγχος, «προσωρινό» και μέχρι την έκδοση της απόφασης επί της αγωγής του, της πληρωμής των σημερινών αυξημένων δόσεων. Και τούτο διότι  η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων θα εμπεριέχει αίτημα να διαταχθεί η  τράπεζα να αποδέχεται προσωρινά, και μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασης επί της κύριας αγωγής, την καταβολή των μηνιαίων δόσεων με τη συναλλαγματική ισοτιμία ελβετικού φράγκου με ευρώ, όπως αυτή καθορίστηκε κατά την υλοποίηση της εκταμίευσης των ποσών εκάστοτε δανείου. Σε αρκετές περιπτώσεις τα δικαστήρια έχουν αποφανθεί θετικά επί του ανωτέρω αιτήματος, ωστόσο κάθε περίπτωση κρίνεται διαφορετικά και ad hoc με βάση τα συγκεκριμένα δεδομένα, ενώ πρέπει να επισημανθεί ότι έχουν εκδοθεί και αρνητικές αποφάσεις με διαφορετικές νομικές παραδοχές επί των ζητημάτων. Υπό το πρίσμα αυτό, η αποδοχή του ασφαλιστικού μέτρου δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη, ενώ η επιλογή κατάθεσης (ή μη) αιτήματος ασφαλιστικών μέτρων, σε συνδυασμό με την κατάλληλη νομική βάση, πρέπει να γίνεται κατόπιν προσεκτικής στάθμισης των δεδομένων από τους δικηγόρους που έχουν αναλάβει το χειρισμό υποθέσεων δανείων σε ελβετικό φράγκο.